http://geo-lit.ucoz.com/ Tue, 23 Dec 2008 09:26:47 GMT uCoz Web-Service <IMG src="http://hold.ucoz.com/_nw/1/02544.gif"><BR>აქ არის გალაკტიონის რამოდენიმე კარგი ლექსი!<BR>ისევ ახალგაზრდობას<BR><BR>ცხოვრების გზაზე მენავეს<BR>ტალღა სცემს ხმაონავარი.<BR>სულის სიმტკიცე აქ გვმართებს -<BR>აი, რა არის მთავარი.<BR><BR>რაც ომმა ჩვენ მოგვაყენა<BR>ჭრილობა სხვადასხვაგვარი,<BR>უნდა მოშუშდეს, აი, რა,<BR>აი, რა არის მთავარი.<BR><BR>მეცნიერება კი მზეა,<BR>ფუძეა, მტკიცე ჯავარი.<BR>შრომა, ცოდნა და სიმართლე<BR>გვწამდეს, ესაა მთავარი.<BR><BR>თუ ადამიანს გეტყვიან -<BR>მასზე ძვირფასი რა არის,<BR>სახელი ადამიანის -<BR>აი, რა არის მთავარი.<BR><BR>გეკაფოსთ - რაც უღრანია,<BR>აგევსოთ - რაც ხარვეზია.<BR>სამშობლო არ დაივიწყოთ,<BR>სამშობლო - უმთავრესია.<BR><BR><BR>იდიდე, სამშობლოვ, იდიდე!<BR><BR>ბუმბერაზ ზღვის კიდე,<BR>ცის კიდე,<BR>ომია, ღელვა თუ სიმშვიდე,<BR>იდიდე, იდიდე, იდიდე!<BR><BR>იბრძოდე, სჭედავდე თუ მკიდე -<BR>წინაპრებს ჰბაძავდე სიკვდიმდე,<BR>დედაო ქართლისავ, გმირთ ზრდიდე -<BR>იდიდე, იდიდე, იდიდე!<BR><BR>მრავალ წელს მუხანათს შიშს ჰგვრიდე,<BR>იმრავლე, იცოცხლე, იმკვიდრე!<BR>ჩანგე... <IMG src="http://hold.ucoz.com/_nw/1/02544.gif"><BR>აქ არის გალაკტიონის რამოდენიმე კარგი ლექსი!<BR>ისევ ახალგაზრდობას<BR><BR>ცხოვრების გზაზე მენავეს<BR>ტალღა სცემს ხმაონავარი.<BR>სულის სიმტკიცე აქ გვმართებს -<BR>აი, რა არის მთავარი.<BR><BR>რაც ომმა ჩვენ მოგვაყენა<BR>ჭრილობა სხვადასხვაგვარი,<BR>უნდა მოშუშდეს, აი, რა,<BR>აი, რა არის მთავარი.<BR><BR>მეცნიერება კი მზეა,<BR>ფუძეა, მტკიცე ჯავარი.<BR>შრომა, ცოდნა და სიმართლე<BR>გვწამდეს, ესაა მთავარი.<BR><BR>თუ ადამიანს გეტყვიან -<BR>მასზე ძვირფასი რა არის,<BR>სახელი ადამიანის -<BR>აი, რა არის მთავარი.<BR><BR>გეკაფოსთ - რაც უღრანია,<BR>აგევსოთ - რაც ხარვეზია.<BR>სამშობლო არ დაივიწყოთ,<BR>სამშობლო - უმთავრესია.<BR><BR><BR>იდიდე, სამშობლოვ, იდიდე!<BR><BR>ბუმბერაზ ზღვის კიდე,<BR>ცის კიდე,<BR>ომია, ღელვა თუ სიმშვიდე,<BR>იდიდე, იდიდე, იდიდე!<BR><BR>იბრძოდე, სჭედავდე თუ მკიდე -<BR>წინაპრებს ჰბაძავდე სიკვდიმდე,<BR>დედაო ქართლისავ, გმირთ ზრდიდე -<BR>იდიდე, იდიდე, იდიდე!<BR><BR>მრავალ წელს მუხანათს შიშს ჰგვრიდე,<BR>იმრავლე, იცოცხლე, იმკვიდრე!<BR>ჩანგები გულისკენ მიზიდე,<BR>იდიდე,<BR>სამშობლოვ,<BR>იდიდე!<BR><BR><BR>მამული<BR><BR>ცვრიან ბალახზე თუ ფეხშიშველა<BR>არ გავიარე - რაა მამული?!<BR>წინაპართაგან წავიდა ყველა,<BR>სხვა ხალხის ისმის აქ ჟრიამული.<BR><BR>გაშალა ველი ნელმა ნიავმა,<BR>და მელანდება მე მის წიაღში<BR>მოხუცი მამა, მოხუცი მამა<BR>სასხლავით ხელში დადის ვენახში.<BR><BR>აქ თითო ლერწი და თითო ყლორტი<BR>მასზე ოცნებას დაემგვანება!<BR>ისევ ამწვანდა მდელო და კორდი!..<BR>დავდივარ... ვწუხვარ და მენანება!<BR><BR><BR>მე და ღამე<BR><BR>ეხლა, როცა ამ სტრიქონს ვწერ, შუაღამე იწვის, დნება, <BR>სიო, სარქმლით მონაქროლი, ველთა ზღაპარს მეუბნება. <BR>მთვარით ნაფენს არემარე ვერ იჩილებს ვერცხლის საბანს, <BR>სიო არხევს და ათოკებს ჩემს სარქმლის წინ იასამანს. <BR>ცა მტრედისფერ, ლურჯ სვეტებით ისე არის დასერილი, <BR>ისე არის სავსე გრძნობით, ვით რითმებით ეს წერილი. <BR>საიდუმლო შუქით არე ისე არის შესუდრული, <BR>ისე სავსე უხვ გრძნობებით, ვით ამ ღამეს ჩემი გული. <BR>დიდი ხნიდან საიდუმლოს მეც ღრმად გულში დავატარებ, <BR>არ ვუმჟღავნებ კვეყნად არვის, ნიავსაც კი არ ვაკარებ. <BR>რა იციან მეგობრებმა, თუ რა ნაღველს იტევს გული, <BR>ან რა არის მის სიღრმეში საუკუნოდ შენახული. <BR>ვერ მომპარავს ბნელ გულის ფიკრს წუთი წუთზე უამესი, <BR>საიდუმლოს ვერ მომტაცებს ქალის ხვევნა და ალერსი. <BR>ვერც ძილის დროს ნელი ოხვრა, და ვერც თასი ღვინით სავსე, <BR>ვერ წამართმევს მას, რაც გულის ბნელ სიგრმეში მოვათავსე. <BR>მხოლოდ ღამემ, უძილობის დროს სარქმელში მოკამკამემ, <BR>იცის ჩემი საიდუმლო, ყველა იცის თეთრმა ღამემ. <BR>იცის - როგორ დავრჩი ობლად, როგორ ვევნე და ვეწამე, <BR>ჩვენ ორნი ვართ ქვეყანაზე: მე და ღამე, მე და ღამე!<BR><BR><BR>უსიყვარულოდ <BR><BR>უსიყვარულოდ<BR>მზე არ სუფევს ცის კამარაზე,<BR>სიო არ დაჰქრის, ტყე არ კრთება<BR>სასიხარულოდ...<BR>უსიყვარულოდ არ არსებობს<BR>არც სილამაზე,<BR>არც უკვდავება არ არსებობს<BR>უსიყვარულოდ.<BR>მაგრამ სულ სხვაა სიყვარული<BR>უკანასკნელი,<BR>როგორც ყვავილი შემოდგომის<BR>ხშირად პირველს სჯობს,<BR>იგი არ უხმობს ქარიშხლიან<BR>უმიზნო ვნებებს,<BR>არც ყმაწვილურ ჟინს, არც ველურ ხმებს<BR>იგი არ უხმობს...<BR>და შემოდგომის სიცივეში<BR>ველად გაზრდილი,<BR>ის გაზაფხულის ნაზ ყვავილებს <BR>სულაც არა ჰგავს...<BR>სიოს მაგივრად ქარიშხალი<BR>ეალერსება<BR>და ვნების ნაცვლად უხმო ალერსს<BR>გარემოუცავს.<BR>და ჭკნება, ჭკნება სიყვარული<BR>უკანასკნელი,<BR>ჭკნება მწუხარედ, ნაზად, მაგრამ<BR>უსიხარულოდ.<BR>და არ არსებობს ქვეყანაზე <BR>თვით უკვდავება,<BR>თვით უკვდავებაც არ არსებობს<BR>უსიყვარულოდ!<BR>1914<BR><BR><BR>მერი<BR><BR>შენ ჯვარს იწერდი იმ ღამეს, მერი!<BR>მერი, იმ ღამეს მაგ თვალთა კვდომა,<BR>სანდომიან ცის ელვა და ფერი<BR>მწუხარე იყო, ვით შემოდგომა!<BR><BR>აფეთქებული და მოცახცახე<BR>იწოდა ნათელ ალთა კრებული,<BR>მაგრამ სანთლებზე უფრო ეგ სახე <BR>იყო იდუმალ გაფითრებული.<BR><BR>იწოდა ტაძრის გუმბათი, კალთა,<BR>ვარდთა დიოდა ნელი სურნელი,<BR>მაგრამ ლოდინით დაღალულ ქალთა<BR>სხვა არის ლოცვა განუკურნელი.<BR><BR>მესმოდა შენი უგონო ფიცი...<BR>მერი, ძვირფასო! დღესაც არ მჯერა...<BR>ვიცი წამება, მაგრამ არ ვიცი:<BR>ეს გლოვა იყო, თუ ჯვარისწერა?<BR><BR>ლოდებთან ვიღაც მწარედ გოდებდა<BR>და ბეჭდების თვლებს ქარში კარგავდა...<BR>იყო ობლობა და შეცოდება,<BR>დღესასწაულს კი ის დღე არ ჰგავდა.<BR><BR>ტაძრიდან გასულს ნაბიჯი ჩქარი<BR>სად მატარებდა? ხედვა მიმძიმდა!<BR>ქუჩაში მძაფრი დაჰქროდა ქარი<BR>და განუწყვეტლად წვიმდა და წვიმდა.<BR><BR>ნაბადი ტანზე შემოვიხვიე,<BR>თავი მივანდე ფიქრს შეუწყვეტელს;<BR>ოჰ! შენი სახლი! მე სახლთან იქვე<BR>ღონე-მიხდილი მივაწექ კედელს.<BR><BR>ასე მწუხარე ვიდექი დიდხანს<BR>და ჩემს წინ შავი, სწორი ვერხვები<BR>აშრიალებდნენ ფოთლებს ბნელხმიანს,<BR>როგორც გაფრენილ არწივის ფრთები.<BR><BR>და შრიალებდა ტოტი ვერხვისა,<BR>რაზე – ვინ იცის, ვინ იცის, მერი!<BR>ბედი, რომელიც მე არ მეღირსა – <BR>ქარს მიჰყვებოდა, როგორც ნამქერი.<BR><BR>სთქვი: უეცარი გასხივოსნება<BR>რად ჩაქრა ასე? ვის ვევედრები?<BR>რად აშრიალდა ჩემი ოცნება, <BR>როგორც გაფრენილ არწივის ფრთები?<BR><BR>ან ცას ღიმილით რად გავცქეროდი,<BR>ან რად ვიჭერდი შუქს მოკამკამეს?<BR>ან „მესაფლავეს“ ვისთვის ვმღეროდი,<BR>ან ვინ ისმენდა ჩემს „მე და ღამეს“?<BR><BR>ქარი და წვიმის წვეთები ხშირი<BR>წყდებოდნენ, როგორც მწყდებოდა გული<BR>და მე ავტირდი – ვით მეფე ლირი,<BR>ლირი, ყველასგან მიტოვებული.<BR><BR><BR>მთვარის ნაამბობიდან<BR><BR>(ნაწილი I)<BR><BR>ვიცი, ცაო, გულმავიწყო,<BR>მე ზრუნვა ვარ, შენ - ოცნება.<BR>არ იქნება, არ დავიწყო<BR>ოცნებათა შემოწმება.<BR><BR>ბევრი მხარე მოვიარე - <BR>ასე იწყებს ამბავს მთვარე, -<BR>მაგრამ საქართველოსთანა<BR>არ მინახავს არსად მხარე.<BR><BR>ბრწყინავს მისი ძველისძველი<BR>უძველესი მთა და ველი,<BR>მისი წყალი, მისი სივრცე,<BR>მისი შოთა რუსთაველი!<BR><BR>რუსთაველი მახსოვს ბავშვი,<BR>ოცნებობდა ოქროს ნავში,<BR>მიცქეროდა და თან თრთოდა,<BR>ვით ფოთოლი თრთის ნიავში.<BR><BR>ვიცი, ცაო, ფანტომიდან<BR>ზრუნვა ვარ და შენ - ოცნება.<BR>მრავალ ახალ კარგს მომიტანს<BR>ოცნებათა შემოწმება.<BR><BR>კაცთა შრომამ მალარიით<BR>მოშხამული ატმოსფერა<BR>ახალ ჩაით, ახალ იით<BR>ახლად გააოქროსფერა.<BR><BR>აგერ მძლავრი და ტიტანი<BR>მოსჩანს კავკასიის ტანი.<BR>მიჯაჭვული აქ იყო და<BR>აქ აიშვა ამირანი!<BR><BR><BR>არწივებს ჩასძინებოდათ<BR><BR>ჩასძინებოდათ არწივებს,<BR>სთვლემდნენ მუხათა ტოტები,<BR>ბნელ ღამეს ააქარცივებს<BR>მკივანი მიკიოტები.<BR>არწივებს ჩასძინებოდათ,<BR>ბედი არ სთვლემდა ცბიერი:<BR>შორით შორს ალი ჩნდებოდა,<BR>ცეცხლი გორავდა ძლიერი.<BR>ტყეს ცეცხლი ეკიდებოდა,<BR>როგორც ძნას შემოდგომისას.<BR>არწივებს ჩასძინებოდათ,<BR>სიზმრებს ხედავდნენ ომისას.<BR>ცეცხლი, ხავსებით დახალულს,<BR>გზებს ალით შემოამძივებს,<BR>იქ გაჩნდა, სადაც დაღალულს<BR>ჩასძინებოდათ არწივებს;<BR>გამოეღვიძათ არწივებს...<BR>ცეცხლი! - შესძახეს წივილით,<BR>ცეცხლი! - მიდამოც გასწივის,<BR>ცეცხლი! - ტყე ამბობს ტკივილით.<BR>არწივებს გაკიდებული<BR>ფრთებს ცეცხლი გადაეყარა,<BR>ფრთებზე ცეცხლწაკიდებული,<BR>შორით გაფრინდნენ ვეღარა,<BR>იქვე დაეცნენ სამზირად,<BR>გულს თუმც გაფრენა სწადიან,<BR>დაღლილნი, არაგვის პირად<BR>ფრთადაკიდულნი დადიან:<BR>„არწივი ვნახე დაჭრილი,<BR>ყვავ-ყორნებს ეომებოდა,<BR>ეწადა ბეჩავს ადგომა,<BR>მაგრამ ვეღარა დგებოდა“.<BR>1916<BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-23-49 გალაკტიონ ტაბიძე geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-23-49 Tue, 23 Dec 2008 09:26:47 GMT <IMG src="http://www.literatura.ge/files/books/book_122.jpg"><BR>ეს არის ახალი წიგნი და ძალზედ საინტერესო!<BR>ავტორი: მარსიანი <BR>სათაური: დაბადება <BR>ჟანრი: ფანტასტიკური რეალობა <BR>გამომცემლობა: ატლასი <BR>გამოცემის წელი: 2007 <BR>მაღაზია: პარნასი და სხვა... <BR>თაბახი: <BR>ფასი: 4 ლარი <BR>მოკლე ანოტაცია: მომავლის ჩემი ხედვა. არ ვიცოდი,თუ ამ ფსევდონიმით უკვე იბეჭდებოდა სხვა.ამიერიდან გამოვქვეყნდებ�<BR><BR> <IMG src="http://www.literatura.ge/files/books/book_122.jpg"><BR>ეს არის ახალი წიგნი და ძალზედ საინტერესო!<BR>ავტორი: მარსიანი <BR>სათაური: დაბადება <BR>ჟანრი: ფანტასტიკური რეალობა <BR>გამომცემლობა: ატლასი <BR>გამოცემის წელი: 2007 <BR>მაღაზია: პარნასი და სხვა... <BR>თაბახი: <BR>ფასი: 4 ლარი <BR>მოკლე ანოტაცია: მომავლის ჩემი ხედვა. არ ვიცოდი,თუ ამ ფსევდონიმით უკვე იბეჭდებოდა სხვა.ამიერიდან გამოვქვეყნდებ�<BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-20-48 წიგნები geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-20-48 Sat, 20 Dec 2008 19:56:50 GMT <IMG src="http://s57.radikal.ru/i155/0808/04/5be0beffa57d.jpg"><BR>ესეც ლორთქიფანიძეს ნოველები!<BR>გული<BR><BR>მოკვდა.<BR><BR>დის ნაზ ხელს არ გაუსწორებია სასთუმალი; იდუმალის მწუხარებით არ შემოუხედავს ავადმყოფის ოთახში სატრფოს თვალებს; ნაცნობებს არ მოუკითხავთ; უკანასკნელ წამს შენდობა არ მიუღია იმ მშვიდ, წყნარ ადამიანისაგან, რომლის ძალა აღარ სწამდა, მაგრამ დამამშვიდებელი სიტყვების მისგან გაგონება მაინც უნდოდა; დედას არ დაუყრია ცხარე ცრემლები.<BR><BR>მოკვდა უცხოეთში.<BR><BR>- ათასი სნეულებით იყო ავად, არავითარმა წამალმა არ იმოქმედა, - იმართლებდა თავს ამხანაგთა წინაშე ექიმი.<BR><BR>ცხედარი გაჭრეს. პროფესორმა ხელები ჩამოუშვა და გაკვირვებულმა წამოიძახა:<BR><BR>- შეხედეთ, ბატონებო, ეს რა ამბავია?! ერთმანეთს შესცქეროდნენ.<BR><BR>- ბატონებო, გული, გული, სადღაა?<BR><BR>გულის მაგიერ ფეფრფლიღა დარჩენილიყო. დეპეშით გაგებული უბედურებისაგან თავზარდაცემული დედა შევიდა საყვარელ შვილის ობლათ დატოვებუ; ოთახში ქვითინებდა: ასე გამომიმეტე ქვრივი ოხერი? სადაა შენი კარგი გული, ამდენის ვაით და ვუით რომ ჩაგიდგი... <IMG src="http://s57.radikal.ru/i155/0808/04/5be0beffa57d.jpg"><BR>ესეც ლორთქიფანიძეს ნოველები!<BR>გული<BR><BR>მოკვდა.<BR><BR>დის ნაზ ხელს არ გაუსწორებია სასთუმალი; იდუმალის მწუხარებით არ შემოუხედავს ავადმყოფის ოთახში სატრფოს თვალებს; ნაცნობებს არ მოუკითხავთ; უკანასკნელ წამს შენდობა არ მიუღია იმ მშვიდ, წყნარ ადამიანისაგან, რომლის ძალა აღარ სწამდა, მაგრამ დამამშვიდებელი სიტყვების მისგან გაგონება მაინც უნდოდა; დედას არ დაუყრია ცხარე ცრემლები.<BR><BR>მოკვდა უცხოეთში.<BR><BR>- ათასი სნეულებით იყო ავად, არავითარმა წამალმა არ იმოქმედა, - იმართლებდა თავს ამხანაგთა წინაშე ექიმი.<BR><BR>ცხედარი გაჭრეს. პროფესორმა ხელები ჩამოუშვა და გაკვირვებულმა წამოიძახა:<BR><BR>- შეხედეთ, ბატონებო, ეს რა ამბავია?! ერთმანეთს შესცქეროდნენ.<BR><BR>- ბატონებო, გული, გული, სადღაა?<BR><BR>გულის მაგიერ ფეფრფლიღა დარჩენილიყო. დეპეშით გაგებული უბედურებისაგან თავზარდაცემული დედა შევიდა საყვარელ შვილის ობლათ დატოვებუ; ოთახში ქვითინებდა: ასე გამომიმეტე ქვრივი ოხერი? სადაა შენი კარგი გული, ამდენის ვაით და ვუით რომ ჩაგიდგი საგულეში?<BR><BR>კედლიდან პატარა რუქამ გასცა პასუხი: <BR><BR>- მე დავაჭკნე!<BR><BR>- მე დავწვი! - გახმაურდა სურათი მაგიდაზე.<BR><BR>სიტყვები არავის გაუგონია. <BR><BR>1908 წ. <BR><BR><BR><BR> <BR>მონა<BR><BR>ჯვარედინ გზაზე ისმის:<BR><BR>- გასწორდი წელში; ასწიე მაღლა, ამაყათ თავი; მოიღერე კისერი; თავისუფლება მიეც გულ-მკერდს - ჰსუნთქე მსუბუქი ჰაერი; ნუ ჩამოგიშვია ცხვირი; დაიჭირე მზის სხივები, მიაპყარ სმენა გალობას, დასტკბი ვარდთა ჰნოსვით!<BR><BR>- მე მონა ვარ!..<BR><BR>- რა ვუყოთ! იბრძოლე! განთავისფულდები...<BR><BR>- მე სუსტი ვარ...<BR><BR>- თავისუფლები სიყვარული მოგცემს მოსეს კვერთხს და დავითის შურდულს...<BR><BR>- არ მაქვს იმედი...<BR><BR>- არაფერია, ბრძოლაში იმედიც იბადება.<BR><BR>- მეშინია უარესის...<BR><BR>- მონაბაზე უარესი რაღა იქნება?<BR><BR>- სიკვდილი... შიმშილი...<BR><BR>....<BR><BR>- მონა ხარ მართლაც, ჭეშმარიტად მონა... ნაკლებად საცოდავი, ვიდრე საზიზღარი. <BR><BR>1916 წ. <BR><BR><BR><BR>  <BR><BR>საშობაო მინიატურები <BR><BR>იქ, სადღაც შორს, ბეთლემში, ცხრამეტი საუკუნის წინათ, ცა მოჭედილ ღამეს მღვიმეში დაიბადა იესო, ძე ქალწულის მარიამისა, მაშვრალთა იმედი და ნუგეში, ტანჯვის შემამსუბუქებელი, სიკვდილისა სიკვდილითა დამთრგუნველი...<BR><BR>აქ კი... დღეს...<BR>2<BR>საქართველო იყიდება<BR><BR>იყიდება საქართველო. მინდორ-ველით, მთა-გორით, ტყით, ვენახით, სათესით; წარსულის ისტორიით, მომავალი სვე-ბედით; მშვენიერის ენით; ნაქარგი ფარჩა-ხავერდით; ვაჟკაცურის ხასიათით, სტუმართ-მოყვარეობით; დიდებულის სანახაობით, წმინდა ჰაერით; ნაამაგევი სახლით და კარით; ჩუქურთმიანი მონასტრებით და ეკლესიაბით; მჩქეფარე ნაკადულებით; ლურჯის ზღვით; მოწმენდილ-მოკაშკაშებული ცით; ერით, ბერით; თვალწარმტაც ბანოვანთა გუნდებით; გონებაგახსნილ ვაჟებით; მალხაზი ბავშვებით; ვერცხლისფერ თმით შემოსილ პატივსადებ მოხუცებით. იყიდება საქართველო დედით და მამით, შვილით და ძირით, ძმით, დით, ცოლით და ნათესავ-მოყვრებით.<BR><BR>ჰყიდის ყველა: თავადი, მღვდელი, ვაჭარი, ავაზაკი, დიდი და პატარა, ჭკვიანი და სულელი, ლოთი და პირაკრული.<BR><BR>იყიდება ყველგან: ქუჩაში და სახლში, თეატრში და სასამართლოში, სასწავლებელში, სატუსაღოში, ეტლში, მატარებელში, დილით და ღამით, სიცხეში და სიცივეში, დარში და ავდარში.<BR><BR>იყიდება ერთიანად: შავი ზღვიდან კასპიის ზღვამდე და ოსეთიდან სპარსეთამდე. იყიდება ნაწილ-ნაწილ: კახეთი და იმერეთი, ქართლი, სვანეთი და სამეგრელო, გურია და ლეჩხუმი, რაჭა და ჯავახეთი. იყიდება პატარ-პატარ ნაჭრებათ, ვისაც რამდენი სურს და როგორც უნდა: ნისიათ, უფასოდ, ნაღდად, დროებით და სამუდამოთ; ბანკის დახმარებით და ჩვენის საშუალებით.<BR><BR>იყიდეთ ბარემ მთლად, გაწეწეთ და გაგლიჯეთ, რასაც საქართველო ერქვა და რაც დღეს ოხრად დარჩენილი აძღებს ყორნებს და გულს უკლავს უძლურ ჭირისუფალს!<BR><BR><BR><BR><BR>...და ქრისტე აღსდგა მაშინ ჩემს გულში<BR>(ამხანაგის ნათქვამიდან) <BR><BR>...იმ ცივ, დაწყევლილ, ნისლიან-ბურუსიან ქვეყანაში დავკარგე სიყმაწვილე, იმედი, სულის სიმშვიდე, თვალების ელვარება, აღტაცება, სიყვარული და სიძულვილი. ლანდივით დავდიოდი მიდამოთა შორის, სადაც ერთხელ ყოველი ბალახი ჩემთვის ამოდიოდა და ყოველი კუკური ნეტარებით მათრობდა. ხეებს ფოთლები უკვე ხუთმეტჯერ გამოეცვალა და ჩემი სურათი სრულიად დავიწყებოდა. წინათ, მათ ჩრდილში რომ შევაფარებდი თავს, ფოთლები საიდუმლოებას მზის სხივებისას ჩამფუჩუნებდა და ჩიტები გულის ნადებს მიჭიკჭიკებდენ. ახლა კი ვეღარ გავიგე მათი საუბარი. შრიალი ღრიალად მეჩვენებოდა და სტვენა ბულბულის - მამლის ყივილად. ერთი მე ვიყავ ყველასათვის უცხო, უსარგებლო. ქრისტე, მართლაც, ჯვარცმული იყო ჩემს გულში.<BR>-----<BR><BR>აღდგომის წინა ღამე დადგა. არავინ მყავდა არც მოსალოცავი, არც სანახავი; არც გასახსენებლად მივეშურებოოდი სადმე. გადავდიოდი ერთი ქუჩიდან მეორე ქუჩაზე; ვშინჯავდი მტვერს; დიდხანს ვაცქერდებოდი ზოგიერთ გამვლელს; შევყურებდი მოწმენდილს ცას და კლაკვნით მიმდინარე რიონს. უმიზნო ხეტიალმა მთაზე ამიყვანა. ძველებურადვე მოღუშული ბარგატის ტაძრის ნანგრევები გადამეღობა წინ. ვარსკვლავებით მოჭედილ ცის ლიტანიას შეუერთდა ლიტანია ქვეყნად და ცეცხლის წერტილები ორკეცად აციმციმდა. საზარი იყო ჯვარცმული ერის მხიარული ღაღადისი ჯვარცმული ქრისტეს აღდგომის გამო. თვალი მოვერიდე.<BR><BR>გავყევი კედელს. მივარდნილს ადგილს ვიღაცა დაყრდნობოდა ნანგრევს და ლოცულობდა. გულმხურვალი და ჩუმი იყო ლოცვა; სახეს ვერ ვხედავდი მლოცველისას, მაგრამ მთელი სხეულის მოდუნება, ღრმად დახრილი თავი, გრძელი ლონდეთ დაშვებული თმა, ხელები, რომელითაც კედელს მიყრდნობოდა, მიმტკიცებდა მლოცველის ტანჯვას, სასოებას და იმედს. ორიოდე მის სიტყვას მოვკარ ყური: <BR><BR>„ღმერთო, აღადგინე... ღმერთო, მკვდრეთით აღადგინე ერი და მიეც ძალა და სიმხნე!“<BR><BR>მეც ნელ-ნელა დავეშვი მუხლებზე. იმედის შუქმა გააპო მკერდი... და ქრისტე აღსდგა მაშინ ჩემს გულში. <BR><BR>1910 წ. <BR><BR><BR><BR><BR>ამაყი<BR>(მონღოლთა ბატონობის დროიდან)<BR>I<BR><BR>- დედილო!<BR><BR>- ა, შვილო?<BR><BR>- არ ღირს, დედილო, ასე ცხოვრება: ან მოკვდეს კაცი და ან ცოცხალი იყოს!..<BR><BR>- რათა, შვილო, რა მოგივიდა?<BR><BR>- მომწყინდა, დედილო, მომწყინდა! მტერს არ ეშინია და მოყვარე არაფრად მაგდებს. ფუი, ასეთ ცხოვრებას!<BR><BR>- რატომ, შვილო? როგორც სხვა ცხოვრობს, ისე ჩვენც ვაჯახირებთ წუთისოფელს!..<BR><BR>- სხვა, სხვა! სხვა რა ჩემი მაგალითია! კაცს მზესავით უნდა გიყურებდეს ყველა: ხან სასურველი უნდა იყო, - აი, იქნებ გამათბოსო; ხან კი საწყევარი, - ვაი, როდის გადავრჩები ამ კაცსო! - თვარა ძლოკვივით დასრიალობ შენთვის. თუ ვინმე ფეხს წაგკრავს, თვარა ისე, შორს მყოფს არც კი შემოგხედავს.<BR><BR>- მერე რა გინდა?<BR><BR>- ციხეს ავიღებ!..<BR><BR>- გადირიე?<BR><BR>- გადვირიე კი არა, - ავიღებ!..<BR><BR>- მოგკლავენ, შვილო! შენს ელიზბარს ვისღა უტოვებ...<BR><BR>- ჯანი გავარდეს მასაც და მეც.<BR><BR>. . . . . . . . . . . . . . . . . . <BR><BR>- რაღა ამ ციხეს ჩააჟინდი?<BR><BR>- მაგან გამოგვწოვა სისხლი. რაც მაგ წუწკები აქ ჩამოეთესლენ და ციხის კარები თავისთვის მიიხურეს, ტკბილი აღარ ყოფილა არც ძილი და არც მუშაობა!<BR><BR>- ასე ვიყავით მუდამ...<BR><BR>- რას ამბობ, დედილო? ჩვენი ბატონი მკაცრი იყო. რომ მოგვშივდებოდა, ერთ კოდს პურს მაინც ვისესხებდით. კათალიკოზი რომ მოვიდოდა, ეკლესიაში ყველა გავიგონებდით ტკბილ სიტყვას... ეჰ, მისი სიტყვები ახლაც გულს ჩამრჩენია; ბატონის მომღერლების ხმა რა სევდით ჩამგუგუნებდა გულში! ლექსები განა მეც არ მესმოდა? ხატავდნენ ბატონის დარბაზს, განა მეც არ ვხედავდი და თვალი არ ძღებოდა? ეჰ, რა ჩამოვთვალო! ახლა კი ბურდღულებენ რაღაც გაუგებარს... იქნებ კარგიცაა - ღმერთმა იცის! რაც სახიერო იყო, სადღაც წაიღეს - ელიზბარს რაღაი ვაჩვენო!..<BR><BR>. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . <BR><BR>- ეჰ, მივდივარ, დედილო. მარტო არ მინდოდა წასვლა - არავინ წამყვა, ამ ჩემს ბოღმას მაინც ამოვიღებ გულიდან! მერე რაც იქნება, იქნება...<BR>* * *<BR><BR>ციხის კარს ვიღაცამ ძალუმად დააკაკუნა.<BR><BR>- ვინ ხარ?<BR><BR>- გააღე!<BR><BR>- ხვალ მოდი!<BR><BR>- ახლა გააღე!<BR><BR>- ვისთან გაქვს საქმე?<BR><BR>- შენთან!<BR><BR>- ვერ გიცნობ!<BR><BR>- გაუღე! ერთია, რას გვიზამს?! - მოისმა მეორე დარაჯის ხმა.<BR><BR>კარის გაღებაზე ახლად შემოსულმა ხმალი შეაბრიალა. ერთი დარაჯთაგანი წაიქცა.<BR><BR>- ეს ერთი! - წაილაპარაკა შემოსულმა.<BR><BR>- ესეც მეორე! - დააყოლა შემოსულმა.<BR><BR>ციხეში ჩოჩქოლი შეიქნა.<BR><BR>- ვიღაც გახელებულა!<BR><BR>- შეკარით!<BR><BR>- ეს მესამე!<BR><BR>- ეს მეოთხე!<BR><BR>- მოკალით! უსათუოდ ბნედანაცემია!<BR><BR>- გახელებულა!<BR><BR>- ეს მეხუთე!<BR><BR>- ერთად მივარდით ოთხივ მხრით და ასწიეთ შუბებზე.<BR><BR>- ესეც მეექვსე... ვაი, მომკლეს!.. ჯანი გამვარდნია. არაფერი წამიგია. მტვრად, არარაობად ვითვლებოდი ქვეყნის თვალში... არაფერი, მტვერი ვიქნები მიწაში. ანაბრე ჩემს საქმეს!..<BR><BR>- ვინაა? - კითხულობდნენ მეციხოვნენი.<BR><BR>- აქაური სოფლელია!<BR><BR>- გადაირია, თუ რა დაემართა?!<BR><BR>- გახელდა - ეტყობა!..<BR><BR>- არც გახელებულა და არც გადარეულა, ჩვენგან განთავისუფლება უნდოდა.<BR><BR>- მერე, ერთი შეგვებრძოლა?..<BR><BR>- კარგია! ხვალ ჩახვალ სოფელში. ას ლიტრა ოქროს მოსთხოვ მამასახლისს: დახოცილთა ჭირისუფალთ უნდა დაურიგოთ. თუ საღამომდე არ მოგცეს, თვით არ შეკრიბოს, შეესიეთ სოფელს. როგორც გსურთ, ისე მოიქეცით! - უფროსს გაეღიმა.<BR><BR>ციხეში ბრძოლა არ გათავებულიყო. სოფელი კი შეიკრიბა. ტოკავდა. სწუხდა.<BR><BR>- საწყალს მოკლავენ!..<BR><BR>- ბედნიერია, გულს მაინც იჯერებს...<BR><BR>- ვაი ჩვენი ბრალი... ჩვენზე იყრიან ჯავრს?!<BR><BR>- მეტიჩარა იყო - და ის არის!<BR><BR>- ვითომ და ასე, - სხვამ კი არ იცის, რომ მონობას თავისუფლება სჯობია!<BR><BR>- წავიდეთ, მივეხმაროთ! - დაიძახა ერთმა ჯმუხმა, მუდამ გაჩუმებულმა ბიჭმა.<BR><BR>- წავიდეთ!<BR><BR>- კუმ ფეხი გამოყო, მეც ნახირ-ნახირო... გაჩუმდით, ფეხი არ დასძრათ!<BR><BR>- რაღა ეს გვეჭირვებოდა, მაინც დალესილი იყვნენ. ახლა ხომ მიზეზი იშოვეს.<BR><BR>- ჩვენ რა შუაში ვართ?<BR><BR>- რა შუაში ვართ, არ ვიცი, შუაში კი გამოგვჭყლეტენ კოზაკივით, ეს ვიცი.<BR><BR>- ცუდ დღეში ჩავარდით; თავის მოვლა უნდა საქმეს.<BR><BR>- მართალი ხარ, ბერო, შენ გამოცდილი ხარ, გვირჩიე.<BR>II<BR><BR>ოცი წელიწადი გავიდა.<BR><BR>- მამა რომ მოგიკლეს, ხომ იცი?<BR><BR>- ვიცი.<BR><BR>- მისი სახელი რომ უკვდავია, ხომ იცი?<BR><BR>- ვიცი! ვერაფერი გააწყო განსვენებულმა, ტყუილა წააგო თავი.<BR><BR>- სცდები!.. მისი მაგალითია, რომ ახლა ჩვენში ცხოვრობს. იგი გვასულდგმულებს. სურათი ლანდია კაცის, ადამიანს კი გაგონებს.<BR><BR>- მერე რა? სულ მოგონება, მოგონება!<BR><BR>- ჩვენც უნდა მოვიგონოთ.<BR><BR>- ვინ გვყავს დამხმარე?<BR><BR>- ჩვენი ორი სოფლის ახალგაზრდობა. თითო-ოროლა ყოველ კუთხიდან.<BR><BR>- ცოტაა! გაგვწყვეტენ...<BR><BR>- გაგვწყვეტენ - ანდერძად იქნება; ქვეყანას არ დაავიწყდება სიძულვილი. აღარავის ახსოვს მამა-პაპათა გასრესა, დედათა გაუპატიურება, სიმდიდრის წაგლეჯა; ვაჟკაცობა დაიჯარგა. სულით მონანი შევიქენით. აღარავინ ამჩნევს, რომ ციხიდან გამოვიდნენ და ამ სოფლიდან ნელ-ნელა გვასახლებენ ებრაელებივით. სად? ვინ იცის!<BR><BR>- მე არ მჭირდება ბევრი მტკიცება; მაგრამ ყველა შენის აზრით მიდის? იცის, რომ გამარჯვებას ვერ იხილავს, მხოლოდ აზრის მსხვერპლად თავს სწირავს?<BR><BR>- უმრავლესობა კი; ზოგიერთი, - წამხედურობით.<BR><BR>- მოვდივარ.<BR><BR>- ამაში დარწმუნებული ვიყავი... მაგრამ შენს სახლს ცეცხლი უნდა წაუკიდო...<BR><BR>- რისთვის?<BR><BR>- შენი სახლი უფრო ახლოა ციხეზე, ვიდრე სხვისი. ჯარი აქაურობას მოატანს, ვითომ ცეცხლის საქრობად; ნამდვილად კი დასარბევად. მერე იტყვიან, ქვეყანას უბედურებაში ვეწეოდით, დიდი ამაგი მიგვიძღვის მათ წინაშეო. ამიტომ მოვლენ. ნახევარი ყმაწვილკაცობა აქ დაეცემა ჯარს, ნახევარი იქ ციხეში შევარდება, როცა კარს გააღებენ გამოსასვლელად.<BR><BR>- კარგი! მაშ როდის?<BR><BR>- ზეგ.<BR><BR>- მესმის.<BR><BR>- გამარჯობა!<BR><BR>- გაგვიმარჯოს!<BR><BR>. . . . . . . . . . . . . . . . . . .<BR><BR>სახლი იწვის. ირგვლივ ხალხი ხელჩართული იბრძვის. ერთმანეთს ცეცხლისაკენ ერეკებიან. ხეებიდან ქალები მტერს ადუღებულ წყალს თავს ასხამენ. ჯოჯოხეთის სურათია. უხმო ბრძოლაა კბილის ღრჭენით, თვალებგადმოვარდნილი. უმრავლესობას ეტყობა სიკვდილი შეუღლებია... და ბევრი სურს თან წაიყვანოს მაყრად. ციხის დაკეტა მოასწრეს. ირგვლივ შემოერტყა სოფლელთა ჯარი. გარედან სოფლელები ესვრიან თოფს, ტამბაჩას. ციხიდან გუგუნით მოდის ყუმბარების ხმა. წყდება სოფლელობა, მაგრამ უკან არ იხევს. სიკვდილის ცელი მარდად მუშაობს; სიცოცხლის ფრთებს არავინ ეტანება.<BR><BR>ცეცხლთან გაიმარჯვა ციხის ჯარმა. ისინი მოეხმარნენ ალყაშემორტყმულთ. მტერთა შუა მოემწყვდენ თავისუფლების მაძიებელნი. გაწყდენ სრულიად.<BR>III<BR><BR>გავიდა წელიწადები.<BR><BR>- გვეყო ამდენი მსხვერპლი!..<BR><BR>- მკვდარ სიცოცხეს ცოცხალი სიკვდილი სჯობია!<BR><BR>- რათა ვართ მკვდარი? როგორც სხვები ცხოვრობენ, ისე ჩვენც ვცხოვრობთ.<BR><BR>- რა ცხოვრებაა, როცა ნიჭი სარბიელს ვერ პოულობს, ხელოვნება არ ვითარდება, მეცნიერება არ ჩნდება, ენა იკარგება და ხასიათი ჩვენი ქუცმაცდება. ერის თავისუფლება მშობელია ყოველივე განვითარების, კეთილდღეობის. გალიაში არცერთი ცხოველი არ ცხოვრობს ჩვეულებრივს ხანს, რაც უნდა აჭამო, და ჩვენ კი ნებივრობაზე ვერაფერს ვიტყვით, მგონია.<BR><BR>- კარგი, მაგრამ ვისი იმედი გაქვს?<BR><BR>- მთელი ხალხის...<BR><BR>- გიმტყუნებენ...<BR><BR>- არა! ნამეტანი საგრძნობელი ძარღვები შეუხუთეს ხალხს; ახლა ყველა მიხვდა, ყველა წინ იწევს...<BR><BR>- გაგებული მაქვს.<BR><BR>- მზადება არ შეწყვეტილა უკანასკნელი შეთქმულების დღიდან. პირიქით, იმ დღიდან უფრო მოედო ქვეყანას აზრი განთავისუფლებისა, უფრო გავრცელდა მუშაობა...<BR><BR>- ღმერთმა ქნას, მე კი...<BR><BR>- შენისთანებიც არიან, მაგრამ ცოტანი... შენ არ იქნები ღირსი მომავალი ბედნიერებისა.<BR><BR>. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . <BR><BR>გათავდა ომი. დაღალული, დაქანცული, დაჭრილი, გავერანებული ქვეყნის ჭირისუფალნი მაინც მხიარულნი არიან. ცრემლების და ოფლის ქვეშ ბედის მადლიერი, ჯანსაღი, მომღიმარი სახეები მოჩანს. თავისუფლების ცოცხალ ფერს დაუფარავს დანაკლისის ფერმკრთალი ბუნება.<BR><BR>- ძმებო, ნუ დაივიწყებთ, ვინც პირველმა ვერ მოითმინა და მარტოდ შეებრძოლა მტერს!<BR><BR>- განუსვენოს უფალმა! - გრიალებს ხალხი.<BR><BR>ჯურღმულში, სადაც ხიშტებით დაფლეთილი ცხედარი ოდესღაც უპატიურად ჩააგდეს, ისმის:<BR><BR>- განისვენებს სული ჩემი ნეტართა შორის წალკოტსა ყვავილოვანსა!<BR><BR>წინათ ამოწყვეტილსა და გადამწვარ ორ სოფელს შორის აღმართულია ამაყი ქანდაკება, ნიშანი ერის ძლიერებისა და მტერთაგან განთავისუფლებისა.<BR><BR><BR>რეკა<BR><BR>დაუგდეთ როდესმე ყური ლიტანიის რეკას!<BR><BR>ქრისტე! - დაიგრიალებს ერთი ზარი.<BR><BR>აღსდგა! - მიაძახებს მეორე.<BR><BR>ქრისტე აღსდგა! - გუგუნებს მესამე.<BR><BR>ჭეშმარიტად აღსდგა! - უპასუხებს მეოთხე.<BR><BR>კი-კი-კი-კი.<BR><BR>კი-კი-კი-კი, - წრიპინებენ პატარა ზარები.<BR><BR>მე აღვსდგები! - მოისმის შეუწყვეტელ რეკაში წელში გატეხილის, მაგრამ მოიმედე ადამიანის ხმა.<BR><BR>შენ აღსდგები! - უძახის ვიღაცა დაკარგულს იმედს, ნუგეშს, სიყვარულს.<BR><BR>მე აღვსდგები!<BR><BR>შენ აღსდგები!<BR><BR>კი-კი-კი-კი.<BR><BR>რის და ვის სახელს არ გაიგონებთ ამ რეკაში?!<BR><BR>ოცი წელიწადია ყურს ვუგდებ ამ რეკას. ველი, ვუცდი ერთს სახელს, რომ დავიძახო: ჭეშმარიტად! ხმა კი არ ამოვა მაშინ ყელიდან, არამედ ნიშნად სიხარულისა ფეხ-წითელა თეთრი მტრედი მოფრინდება გაპობილ მკერდიდან.<BR><BR>მოთმინებიდან გამოსული მე თვით ვიძახი: „საქართველო აღსდგება!“ ვცდილობ იერიქონის საყვირს გადავაჭარბო.<BR><BR>დიდი და პატარა ზარები გუგუნებენ, გრიალებენ და წიწინებენ:<BR><BR>ჭეშმარიტად, ჭეშმარიტად!<BR><BR>კი-კი-კი-კი.<BR><BR>კი-კი-კი-კი!<BR><BR><BR>ლიტერატურული საღამო<BR><BR>ხუთშაბათს ლიტერატურული საღამო იყო დანიშნული. წინა დღით წერილი მივიღე. ავტორს, როგორც ეტყობა, სურს იგი გამოქვეყნებული იყოს. ვბეჭდავ უცვლელათ. <BR><BR>ბატონო ნ.! <BR><BR>გაზეთში გამოცხადებულია, რომ თქვენ 14 სექტემბერს ლიტერატურულ საღამოზე წაიკითხავთ ახალ ნაწარმოებს... სრული დარწმუნებული ვარ, ვერავითარ ახალს რასმეს ვერ დასწერთ. მე თქვენზე უფრო მაგარი აგებულების ადამიანი ვარ, ჩემი ცხოვრება მკაცრ ხელობას - ექიმობას მოვანდომე, მაგრამ გამოურკვეველმა მდგომარეობამ ხელი ამაღებინა ჩემს სპეციალურ მუშაობაზე და იქ ვეჩხირები, სადაც ჩემი სნეულების განკურნვას ველი. <BR><BR>გიგზავნით წრფელ აღსარებას, დაკვირვებულ აღწერილობას ჩემი საკუთარი ავადმყოფობისას; წაუკითხეთ იგი საზოგადოებას, იქნებ მსმენელთაც სიამოვნებით მიიღონ და მეც წამალი მომინახონ. <BR><BR>კარგა ხანია დავრწმუნდი, რომ უცნობ კარების წინ ვდგევართ... ფარდები კართა უკვე ათრთოლდნენ და გაშლისთანავე ან დავინახავთ ნანატრ ბედნიერებას, ან სამარადისო წყვდიადის <BR><BR>მსხვერპლი შევიქნებით. <BR><BR>ამ აზრს ვუტრიალებ ყოველის მხრივ და ამ ნიადაგზე დამეწყო გალუცინაციები. <BR><BR>ჩემი ოთახის ფანჯროდან ხშირად მოჩანს თეთრი თოვლით დაფარული მზის სხივებით აფერილი მყინვარი და შორიდან მისი ხმა ისმის, ვით ხმა ნაზი ქალწულისა: მოუარეთ საქართველოს! მთვარიან ღამეში ბაგრატის ტაძრის ნანგრევები, თალხით მოსილ ჭირისუფალსავით რომ დასცქერიან ქუთაისს, უხმოთ მეტყველებენ: მოუარეთ საქართველოს! ზოგჯერ ქუჩაში წინ გადამეღობება სულის მესაიდუმლე შოთა, და ბრძანების კილოთი ამბობს: მოუარეთ საქართველოს! <BR><BR>ღამის წყვდიადში ყურს მოვკრავ მდინარეთა გალობა-სიმღერას; იწყებს მკვირცხლი რიონი; შემოსძახებს გიჟმაჟი თერგი და ბას ეუბნება დინჯი მტკვარი: მოუარეთ საქართველოს! <BR><BR>ნუთუ, ბატონო ჩემო, გუშინწინ რომ კოკისპირუმა წვიმამ დაასხა, არ გაგიგონიათ გაუთავებელი, გაბმული ძახილი ყოველი წვეთისა: მოუარეთ საქართველოს!<BR><BR><BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-19-47 სხვა. geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-19-47 Fri, 19 Dec 2008 16:49:03 GMT <IMG src="https://geo-lit.ucoz.com/clip_image002.jpg"><BR> <FONT size="4">მოგესალმებათ საიტის ადმინისტრაცია! გაცნობებთ, რომ რამდენიმე დღეში საიტის ჯგუფი იწყებს ახალი სპორტული გაზეთის Sport+3 -ს დაფინანსებას! გთხოვთ შეიძინოთ ჟურნალი! დამატებითი ინფორმაციისთვის მომწერეთ სკაიპში! jambera გმადლობთ ყურადღებისთვის!</FONT> <IMG src="https://geo-lit.ucoz.com/clip_image002.jpg"><BR> <FONT size="4">მოგესალმებათ საიტის ადმინისტრაცია! გაცნობებთ, რომ რამდენიმე დღეში საიტის ჯგუფი იწყებს ახალი სპორტული გაზეთის Sport+3 -ს დაფინანსებას! გთხოვთ შეიძინოთ ჟურნალი! დამატებითი ინფორმაციისთვის მომწერეთ სკაიპში! jambera გმადლობთ ყურადღებისთვის!</FONT> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-10-46 სხვა. geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-10-46 Wed, 10 Dec 2008 15:41:19 GMT <OBJECT classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" width="452" height="380"><EMBED src="http://www.myvideo.ge/myvidpl_r2_gare.swf?videoH=d41d8cd98f00b204e9800998ecf8427e290511" width="452" height="380" allowScriptAccess="always" allowFullScreen="true" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"><BR>საუკეთესო ლექსი! უყურეთ ონლაინში!<BR><BR></OBJECT> <OBJECT classid="clsid:d27cdb6e-ae6d-11cf-96b8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=9,0,0,0" width="452" height="380"><EMBED src="http://www.myvideo.ge/myvidpl_r2_gare.swf?videoH=d41d8cd98f00b204e9800998ecf8427e290511" width="452" height="380" allowScriptAccess="always" allowFullScreen="true" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"><BR>საუკეთესო ლექსი! უყურეთ ონლაინში!<BR><BR></OBJECT> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-10-45 ლადო ასათიანი geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-10-45 Wed, 10 Dec 2008 13:42:50 GMT <IMG src="http://www.literatura.ge/files/books/book_128.jpg"><BR>ავტორი: ინგმარ ბერგმანი <BR>სათაური: გულახდილი საუბრები <BR>ჟანრი: რომანი <BR>გამომცემლობა: არენა პრინტი <BR>გამოცემის წელი: 2008 <BR>მაღაზია: თბილისის წიგნის მაღაზიები <BR>თაბახი: <BR>ფასი: 6 ლარი <BR>მოკლე ანოტაცია: ცნობილი რეჟისორის რომანის პირველი თარგმანი შვედურიდან. <BR>ნატო კვარაცხელია<BR><BR> <IMG src="http://www.literatura.ge/files/books/book_128.jpg"><BR>ავტორი: ინგმარ ბერგმანი <BR>სათაური: გულახდილი საუბრები <BR>ჟანრი: რომანი <BR>გამომცემლობა: არენა პრინტი <BR>გამოცემის წელი: 2008 <BR>მაღაზია: თბილისის წიგნის მაღაზიები <BR>თაბახი: <BR>ფასი: 6 ლარი <BR>მოკლე ანოტაცია: ცნობილი რეჟისორის რომანის პირველი თარგმანი შვედურიდან. <BR>ნატო კვარაცხელია<BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-44 წიგნები geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-44 Sun, 07 Dec 2008 05:59:55 GMT <IMG src="http://old-garemo.dlf.ge/martkopi/system/files/martkopi/2.jpg"><BR>ეს არის რამოდენიმე ხალხური ლექსი! წაიკითხეთ აუცილებლად მოგეწონებათ!<BR><FONT color="#ffa500">ვაჟკაცსა უნდა უყვარდეს</FONT><BR><BR>ვაჟკაცსა უნდა უყვარდეს<BR>სამშობლო, თავის ერია,<BR>არ შედრკეს, თუნდაც ბუზივით<BR>ეხვიოს თავზე მტერია!<BR><BR>არ გადიწყვიტოს იმედი,<BR>არ შეიცვალოს ფერია,<BR>თორემ დაგმობს და დასწყევლის<BR>მოძმე და მთელი ერია!<BR> <BR>   <FONT color="#ffa500">კიდევაც დაიზრდებიან</FONT><BR><BR>კიდევაც დაიზრდებიან<BR>ალგეთს ლეკვები მგლისანი;<BR>ისე არ ამოწყდებიან - <BR>ჯავრი შესჭამონ მტრისანი.<BR>თქვენი ჯერია, ბიჭებო,<BR>ხელი დაიდოთ ხმალზედა,<BR>თორემ ყორნები ძღებიან<BR>წინაპართ ნაომარზედა.<BR>ვაჟკაცნი, მთაში ნაზარდნი,<BR>ომშიაც კი ნახვენ ლხინსა,<BR>მტერსა მტრულად დახვდებიან,<BR>მოკეთეს მოსჭამენ ჭირსა.<BR><BR> <FONT color="#ffa500">თამარ მეფე და ხონთქარი</FONT><BR><BR>თამარ მეფე და ხონთქარი<BR>მაღალმა ღმერთმა წაჰკიდა,<BR>ზღვაში ჩაუშვა ხომალდი,<BR>ზედ ალმასები დაჰკიდა,<BR>შიგ ჩასხა ქართველთ ლაშქარი<BR>მ... <IMG src="http://old-garemo.dlf.ge/martkopi/system/files/martkopi/2.jpg"><BR>ეს არის რამოდენიმე ხალხური ლექსი! წაიკითხეთ აუცილებლად მოგეწონებათ!<BR><FONT color="#ffa500">ვაჟკაცსა უნდა უყვარდეს</FONT><BR><BR>ვაჟკაცსა უნდა უყვარდეს<BR>სამშობლო, თავის ერია,<BR>არ შედრკეს, თუნდაც ბუზივით<BR>ეხვიოს თავზე მტერია!<BR><BR>არ გადიწყვიტოს იმედი,<BR>არ შეიცვალოს ფერია,<BR>თორემ დაგმობს და დასწყევლის<BR>მოძმე და მთელი ერია!<BR> <BR>   <FONT color="#ffa500">კიდევაც დაიზრდებიან</FONT><BR><BR>კიდევაც დაიზრდებიან<BR>ალგეთს ლეკვები მგლისანი;<BR>ისე არ ამოწყდებიან - <BR>ჯავრი შესჭამონ მტრისანი.<BR>თქვენი ჯერია, ბიჭებო,<BR>ხელი დაიდოთ ხმალზედა,<BR>თორემ ყორნები ძღებიან<BR>წინაპართ ნაომარზედა.<BR>ვაჟკაცნი, მთაში ნაზარდნი,<BR>ომშიაც კი ნახვენ ლხინსა,<BR>მტერსა მტრულად დახვდებიან,<BR>მოკეთეს მოსჭამენ ჭირსა.<BR><BR> <FONT color="#ffa500">თამარ მეფე და ხონთქარი</FONT><BR><BR>თამარ მეფე და ხონთქარი<BR>მაღალმა ღმერთმა წაჰკიდა,<BR>ზღვაში ჩაუშვა ხომალდი,<BR>ზედ ალმასები დაჰკიდა,<BR>შიგ ჩასხა ქართველთ ლაშქარი<BR>მრავალ წყალობას დაჰპირდა.<BR><BR><FONT color="#ffa500"> თხას უთხრეს</FONT><BR><BR>თხას უთხრეს: მგელი მამკვდარა!<BR>თხამ ნავარდი ქნა, გაიქცა.<BR>- თხაო, ნუ გაგხარებია,<BR>განა სამგლეთი დაიქცა.<BR>იმას რომ დარჩა ლეკვები,<BR>ისინიც მგლებად მაიქცა.<BR><BR><FONT color="#ffa500">შავლეგო</FONT><BR><BR>შავლეგ შენი შავი ჩოხა, შავლეგო,<BR>სისხლში გაგიხამებია, შავლეგო,<BR>ყაწიმები გიხდებოდა, შავლეგო,<BR>მტერთან ბრძოლა გიხდებოდა, შავლეგო,<BR>მაშველი არ გჭირდებოდა, შავლეგო,<BR>შავლეგ, შენი შავი ჩოხა, შავლეგო.<BR><BR><FONT color="#daa520">სერზე მიდის სამი მგელი<BR><BR></FONT>სერზე მიდის სამი მგელი,<BR>ტუჩმოკლე და კუდაგრძელი,<BR>ერთმანეთს ეუბნებიან:<BR>„ჭალას არის ლურჯა ცხენი,<BR>ერთმა თავსა დავურბინოთ,<BR>ორმა გავას გავკრათ ხელი,<BR>პატრონს კაცი გავუგზავნოთ,<BR>ნუღარ უნდა ბზე და ქერი.<BR>მოდი, ნალები წაიღე,<BR>წალდი გამოგივა მჭრელი,<BR>ძუა-ფაფარი წაიღე,<BR>საცერი დაგეწვნის სქელი.“<BR><BR><FONT color="#ffa500">ეს არის პატარა ლექსები</FONT><BR><BR>* * * <BR><BR>ათასად კაცი დაფასდა,<BR>ათიათასად ზრდილობა.<BR>თუ კაცი თვითონ არ არის,<BR>რას არგებს გვარიშვილობა. <BR><BR>* * * <BR><BR>არ გათეთრდება ყორანი,<BR>რაც უნდა ხეხო ქვიშითა.<BR>მტერნი არ შეგვიბრალებენ<BR>ტირილითა და ვიშითა. <BR><BR>* * * <BR><BR>ეკლის ადგილზე ამოსვლა<BR>ეკლისა არის წესია<BR>მოხუცი მომკის იმასვე,<BR>რაც სიყრმით დაუთესია. <BR><BR>* * * <BR><BR>კარგი ვარ, იმას ნუ იტყვი,<BR>თავს ნუ დაუწყებ ქებასა,<BR>კარგი ჩვენც მოგვეწონება,<BR>ცუდი, არც თავის დედასა. <BR>* * * <BR><BR>წუთისოფელი ასეა, -<BR>ღამე დღეს უთენებია,<BR>რაც მტრობას დაუქცევია -<BR>სიყვარულს უშენებია. <BR><BR>* * * <BR><BR>წუთისოფლის სტუმრები ვართ,<BR>ჩვენ რო წავალთ, სხვა დარჩება,<BR>რასაც ვაამებთ ურთიერთს,<BR>იმის მეტი რა შაგვრჩება?<BR>სამი ადლი ტილოს მეტი,<BR>სამარეში რა ჩაგვყვება?<BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-43 სხვა. geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-43 Sun, 07 Dec 2008 05:28:11 GMT <IMG src="http://img389.imageshack.us/img389/5475/img6766jm8.jpg"><BR>ოტია იოსელიანი<BR>ბებიებისა და შვილიშვილების ამბავი<BR><BR>ვიარე და ვიარე. ცხრა მთა გადავიარე და ერთ ქალაქს მივადექი. პაპანაქება იდგა, პირდაპირ ტვინი ამიდუღდა. ქუჩებში მაინცდამაინც არავინ ჩანდა, ალბათ სიცხეს ემალებოდნენ. <BR><BR>ერთი დიდი შენობის წინ, გზის გადმოღმა ტოტებგაჯაჯღულ ხეს შევაფარე თავი. გალია მაღლა შემოვდგი, მტვრიან ბალახზე ჩავჯექი და ხეს ზურგით მივეყრდენი. ვზივარ, ვისვენებ და თვალს ვალევნებ, რა ხალხია, რა უჭირთ და რა ულხინთ. ვიღაც ფაშფაშა ქალი ვეება კალათს მოათრევს. ვიღაც ჭარმაგი კაცი სახლების ჩრდილებს მიჰყვება, რომ მზემ დაალხოს. <BR><BR>წეღან ქალაქის შემოსასვლელში წყალი დავლიე, რაღაცა ხმიადიც მქონდა, სული ჩავიბრუნე, მტრედებიც დავაპურე და ახლა გრილოში რომ ფეხი მოვირთხი, ჩამთვლიმა კიდეც, ქუჩის მოსახვევს იქით, ბიჭების კინკლაობის თუ ჩხუბის და ყიჟინის ხმა მომესმა. აქაური ბავშვები ნეტავ რაზე დაობენ-მეთქი - თვალები დავაჭყიტე. ჯერ კიდევ არავინ ჩანდა, მაგრამ ხინჩალაზე მივხვდი, ვიღაცა ვიღაცას საშველს არ აძლევს. <B... <IMG src="http://img389.imageshack.us/img389/5475/img6766jm8.jpg"><BR>ოტია იოსელიანი<BR>ბებიებისა და შვილიშვილების ამბავი<BR><BR>ვიარე და ვიარე. ცხრა მთა გადავიარე და ერთ ქალაქს მივადექი. პაპანაქება იდგა, პირდაპირ ტვინი ამიდუღდა. ქუჩებში მაინცდამაინც არავინ ჩანდა, ალბათ სიცხეს ემალებოდნენ. <BR><BR>ერთი დიდი შენობის წინ, გზის გადმოღმა ტოტებგაჯაჯღულ ხეს შევაფარე თავი. გალია მაღლა შემოვდგი, მტვრიან ბალახზე ჩავჯექი და ხეს ზურგით მივეყრდენი. ვზივარ, ვისვენებ და თვალს ვალევნებ, რა ხალხია, რა უჭირთ და რა ულხინთ. ვიღაც ფაშფაშა ქალი ვეება კალათს მოათრევს. ვიღაც ჭარმაგი კაცი სახლების ჩრდილებს მიჰყვება, რომ მზემ დაალხოს. <BR><BR>წეღან ქალაქის შემოსასვლელში წყალი დავლიე, რაღაცა ხმიადიც მქონდა, სული ჩავიბრუნე, მტრედებიც დავაპურე და ახლა გრილოში რომ ფეხი მოვირთხი, ჩამთვლიმა კიდეც, ქუჩის მოსახვევს იქით, ბიჭების კინკლაობის თუ ჩხუბის და ყიჟინის ხმა მომესმა. აქაური ბავშვები ნეტავ რაზე დაობენ-მეთქი - თვალები დავაჭყიტე. ჯერ კიდევ არავინ ჩანდა, მაგრამ ხინჩალაზე მივხვდი, ვიღაცა ვიღაცას საშველს არ აძლევს. <BR><BR>- დამანებე თავი, რას გადამეკიდეო! - წუწუნებს ერთი და უძალიანდება. <BR><BR>მეორე უსაშველოს უჩენს. <BR><BR>- გინდა თუ არა, გამომყევი, აგერ, ორ ნაბიჯზეა... რა წელი გწყდებაო! <BR><BR>- სიცხეა, მერე იყოსო, - თავის დაძვრენას აპირებს პირველი. <BR><BR>- არა, ახლავე, ამ წუთას! მასე ვიძახე: დღეს-ხვალ, დღეს-ხვალ და ხომ იცი, რაც დამემართაო... <BR><BR>„არ იქნება!“ „კი იქნება!“ „გამიშვი!“ „არ გაგიშვებ!“ მოსახვევიდან კარგა გარუჯულმა მოკლეშარვლიანმა ბიჭმა მეორე თავისი ტოლი, ფუნთულა, თეთრშარვლიანი ბიჭი გულისპირში ჩაფრენილი გამოათრია. ფართო გზაზე რომ გამოიყვანა, სხარტად ზურგში მოექცა და მოაწვა, ეს ჩათუნთულებული, თეთრი ბიჭი, ორთქლმავალი რომ წინ გამოგდებულ ვაგონს გამოაგორებს, ისე მიარბენინა გზის გადაღმა შენობასთან. <BR><BR>- გამიშვი! ახლა მაინც დამანებე თავი! - კინაღამ ატირდა თეთრშარვლიანი. <BR><BR>- ჩააგდე, ჩემს თვალწინ ჩააგდე და დაგანებებ!.. <BR><BR>ფუმფულა ბიჭმა ჯიბიდან რაღაც ცისფერი ქაღალდი ამოიღო, კონვერტს მივამგვანე, თითის წვერებზე აიწია და იქვე კედელზე მიმაგრებულ ყუთში ჩაუშვა. <BR><BR>შავშარვლიანმა მაშინვე მიატოვა, გაიქცა, რომელიღაც სხვა მოსახვევში შეუხვია და თვალთაგან გაქრა. <BR><BR>ნეტავ რა წერილი ჩააგდებინა ასე ძალისძალად, ამ კეთილ, თეთრ ბიჭს მის გაგზავნაზე რომ წელი წყდებოდა? <BR><BR>დაღლილს ისევ ჩამთვლიმა, რომ ხელახლა ჭიჭყინის და ყაყანის ხმამ გამომაღვიძა. ერთი იმათგანი, ისევ ის შავშარვლიანი, შავად გარუჯული ბიჭი უნდა ყოფილიყო, მეორე მჩხავანა კატის ხმით გაიძახოდა: <BR><BR>- რა გინდა შენ! ვინ გკითხავს შენ, რა შენი საქმეა! <BR><BR>- წამოდი, რომ გეუბნები, მე შენ! გამოადგი ფეხი! - ბრძანებლობდა ისევ გარუჯულ-გახუხული, და მართლაც, იმ მოსახვევიდან, სადაც ჩემს ჩაძინებამდე მიიმალა, ახლა მწითური, მდუღარის დანასხამზე რომ კანი აგეთუთქება იმ ფერის ცისფერშარვლიანი ბიჭი გამოათრია, ისევ ჩემ წინ აღმართული შენობისაკენ წამოიყვანა ჯიკავ-ჯიკავით. <BR><BR>- რა გინდა შენ! - ჩხაოდა ატლასის ცისფერშარვლიანი, - იმ კვირაში ხომ გამაგზავნინე! <BR><BR>- მას აქეთ მთელი შვიდი დღე გავიდა! <BR><BR>- მერე, შენ ვინ გკითხავს? <BR><BR>- ალბათ, მკითხავს. მიდი, მიდი, რომ გეუბნები! <BR><BR>- არ წამოვალ! <BR><BR>- წამოხვალ! - უბიძგა და უბიძგა გარუჯულ-გახუხულმა და კინაღამ ქვაფენილზე დაანარცხა. სანამ ისიც ყუთთან არ მიიყვანა და არ ჩააგდებინა ცისფერი ქაღალდი, საშველი არ მისცა. <BR><BR>ამის მერე დაჰკრა ფეხი, ახლა ქუჩის აქეთა მხარეს გადმოირბინა და გაუჩინდარდა. <BR><BR>რას აკეთებს ეს ბიჭი, რატომაა ძალისძალად რომ მოერეკება ამ ბავშვებს და რა ქაღალდებს და რა წერილებს აყრევინებს ამ საფოსტო ყუთში, კაცმა არ იცის. <BR><BR>ალბათ, ასე თხუთმეტი-ოცი წუთი გავიდა, რომ ახლა თმებში ჩაფრენილი, ისეთი ლურჯთვალა, გრძელწამწამებიან და ლურჯკაბიან გოგონას ექაჩება, პირდაპირ საცოდაობით დავიწვი. ბიჭს გრძელი, შავი ნაწნავები დაუხვევია მკლავზე და გაძალიანებულ ხბოსავით თავწადრეკილი გოგო საფოსტო ყუთისკენ მიჰყავს. <BR><BR>„ვინაა, კაცო, ეს გადარეული, რომ მთელი ქალაქის ბავშვებს იბრიყვებს და ძალით აგზავნინებს, ვინ იცის, რა საძაგელ წერილებს!“ - ვფიქრობ, მაგრამ სხვა ქვეყანაში რომ ვარ და აქაური ზნე-ჩვეულება არ ვიცი, ამიტომ ვიკავებ თავს. <BR><BR>ჩააგდებინა იმ გასაცოდავებულს ბარათი ყუთში. უშვა ხელი ნაწნავებში და ისიც იქვე მიატოვა. გოგო მაინც გაეცილებინა სახლამდე. იშვირა ფეხი და ამჯერად ქუჩის იმ მხარეს მიაშურა, საიდანაც მე ამ ქალაქში შემოვედი. <BR><BR>გოგონამ ცრემლმორეული თვალები ხელის ზურგით ნაზად შეიშრო და პატარა მოსირმული ქოშების კახა-კუხით სახლისკენ გასწია. აბა, ამ თავზეხელაღებული, გარუჯულ-გახუხული ბიჭივით, გაგანია სიცხეში ქუჩა-ქუჩა ხომ არ იტანტალებდა. <BR><BR>იმ ყაჩაღანას ცოტა კი შეაგვიანდა, მაგრამ ახლა ქალაქის შემოსასვლელის მხრიდან გამოჩნდა. მასზე ბევრად მაღალ, კაფანდარა ბიჭს მოერეკება. <BR><BR>- დედას ვფიცავ, ხვალ დილით, სიგრილეში გავაგზავნი! - ალალად, საწყლად არწმუნებს მაღალი, მაგრამ თქვენც არ მომიკვდეთ, ყაჩაღანა თავისას არ იშლის. <BR><BR>- ამ წუთას, ახლავე! რომ გეუბნები!.. <BR><BR>- მაშინ საღამოს, აგრილებულში... ვერ ხედავ, რა პაპანაქებაა, მზე დამსიცხავს, ხომ იცი, დედისერთა ვარ! <BR><BR>- არ ვიცი, ახლავე, ამ პაპანაქებაში! - უჯღავის შავშარვლიანი. <BR><BR>მაღალ ბიჭს ყუთთან ფეხის წვერებზე აწევა არ დასჭირვებია. <BR><BR>როცა მოძალადე კვლავ გაუჩინარდა, დაბნეულმა კაფანდარამ, მზემ არ დამკრას, დედისერთა ვარო, თავზე გრძელი ხალათის კალთა წაიფარა და სახლისაკენ მოცოცხა. <BR><BR>როდის-როდის ქალაქში ვიღაც-ვიღაცეები გამოჩნდნენ. ამასობაში ამ თავზეხელაღებულმა კიდევ სამი აწიოკებული გოგო და ერთუ თურაშაულის ვაშლივით ლოყებდაბრაწული ბიჭი მიათრია ყუთთან. <BR><BR>ბოლოს, როგორც იქნა, კუდდატკეპნილი მამალივით, ზიზილ-პიპილებიანი პოლიციელი გამოიშტიმა, ალბათ, მანამდე სადღაც ჩეროში იყო თავშეფარებული. <BR><BR>აბა, ამას კი მოვახსენებ ყველაფერს-მეთქი, და წამოვდექი. მოდის პოლიციელი, ქვეფენილზე მოარაწკუნებს დეზებს. <BR><BR>- უფროსი, ერთი თუ შეიძლება... - წარვუდექი წესრიგის დამცველს. <BR><BR>- ვინ ბრძანდებითო? - ამხედ-დამხედა, მამალი რომ ღობეში გამომძვრალ მეზობლის წიწილას შეხედავს, ისე. <BR><BR>- მოგზაური ვარ, - ავუხსენი მე. <BR><BR>- საბუთები? <BR><BR>მე მტრედებიანი გალია დავანახვე. <BR><BR>- აჰა, სამშვიდობოდ მოსულხარ... - შავ ულვაშებზე გადაისვა თეთრთათმანიანი ხელი. <BR><BR>- მე კი მოვედი სამშვიდობოდ, მაგრამ თქვენ აქ რა აგირევ-დაგირევიათ? - გულზე ვიყავი გასიებული ამ გარუჯულ-გახუხული ბიჭის საქციელით და ვერ მოვითმინე. <BR><BR>- რავა, რაიმე უწესრიგობა შენიშნეთ? - დაინტერესდა მამალი... უკაცრავად, პოლიციელი. <BR><BR>- აბა, რას ჰგავს ეს, აგიშვიათ თავხედი ლაწირაკი და მთელი ქალაქის ბავშვებს დარევია. აი, ხედავ! - ვიყვირე, რაკი სწორედ დაბარებულივით გამოათრია, ქუჩის გასათავარიდან, ისეთი ოქროსფერთმიანი გოგონა, მზეთუნახავი გეგონებოდა, და წინ კინწისკვრით გამოიგდო. <BR><BR>- ოო, ეგ ხომ ჩვენც ვიცით... <BR><BR>- თქვენ იცით და დამშვიდებული უყურებთ ამ საძაგლობას? <BR><BR>- რა ვქნა, გენაცვალე, ქალაქის მუნიციპალიტეტის ბრძანებაა... <BR><BR>- რა ჯანდაბის მუნიციპალიტეტია ასეთი, რომ ეს ხულიგანი აქაურ ბავშვებს სიცოცხლეს უმწარებს! <BR><BR>- რა გვექნა, ეს ბიჭი ძალიან დაჯავრიანებულია. არც კი ვიცით, ასეთ დიდ მწუხარებას როგორ გადაიტანს. <BR><BR>- ვინ, ეს თავხედი?! <BR><BR>- დიახ, დიახ, ეს ასეთი კი არ იყო, ისეთივე უწყინარი და სათუთი ბიჭუნა იყო, როგორც აი ის მზეთუნახავი გოგონაა, თმით რომ მოათრევს. <BR><BR>- რას ჰგავს ეს... <BR><BR>- აგერ, ჩრდილში მოდი და შენს მტრედებთან ერთად ვიღუღუნოთ. <BR><BR>- ღუღუნის დროა! ააწიოკა ამ ყაჩაღანამ მთელი ქალაქი! <BR><BR>- ამ ბიჭუნას, შორს, გაუკაცრიელებულ სოფელში ბებია ჰყავდა. თქვენს ქვეყანაშიც ხომ ტკბილია ბებია? - მკითხა პოლიციელმა. <BR><BR>- რა თქმა უნდა, ბებია თუა ტკბილი, სწორედ ჩემს ქვეყანაშია! - ვუპასუხე გაგულისებულმა. <BR><BR>- არ შეიძლება ისეთი ტკბილი ბებია, როგორიც ჩვენთანაა... <BR><BR>- პირიქით, ჩვენთან რომაა, ისეთი აქ არ იქნება. <BR><BR>- თქვენ ცდებით... <BR><BR>- არაფერს არ ვცდები! - გული პირდაპირ ყელში მომებჯინა. <BR><BR>- არა, იმიტომ კი არა... - დამიყვავა პოლიციელმა, - არ შეიძლება უკეთესი და იმიტომ. <BR><BR>- კარგი, ჯანდაბას შენი თავი... მერე, მერე! <BR><BR>- მერედა, ამ ბიჭსაც ჰყავდა პირდაპირ შარბათივით ბებია, რომელიც სულს ლევდა შვილიშვილისთვის. <BR><BR>- ასეთი შვილიშვილისთვის, ბავშვებს რომ არბევს?! <BR><BR>- ხომ გითხარით, ეს ასეთი კი არ იყო. <BR><BR>- ანგელოზი არასოდეს არ იქნებოდა, - თავი გადავაქნიე ურწმუნოდ. <BR><BR>- რაც იყო, მე უფრო არ ვიცი? <BR><BR>- ჰო, ჰო, იცი, მერე? <BR><BR>- მერე და, ბებია შორს იყო, მარტოდმარტო. ელოდა შვილიშვილს წლიდან წლამდე, თვიდან თვემდე, კვირიდან კვირამდე: ყოველდღე, ყოველ საათს მიჩერებული იყო ფოსტალიონზე, წერილი მაინც მომწეროს ჩემმა სიხარულმაო. ბიჭი კი იჯდა ჩრდილში, ჭამდა ნაზუქს. დღისით აქ ძალიან სიცხე იცის. იძინებდა. აგრილდებოდა, თამაშობდა, არავის არაფერს აწყენინებდა; ბანაობდა აბაზანაში... ძალიან გამგონე ბიჭი იყო და ჭამდა უზომოდ... ბებია კი ელოდა, ელოდა, მოექცა თვალები, ვერაფერი ამბავი ვერ გაიგო. ძალიან რომ გაუჭირდა, დაადგა გზას. წამოუღო ხილი, ხაჭაპურები, ყურძენი, ქიშმიში, ჩურჩხელები, დაკლული ინდაური... <BR><BR>- როგორც ჩვენმა ბებიებმა იციან, - ჩავერიე... <BR><BR>- ერთი სიტყვით, ყველაფერი. - განაგრძო პოლიციელმა. - გამოსწია პაპანაქებაში. მოხუცი იყო მოლოდინით ქანცგაწყვეტილი. დაუჯერებელია, მაგრამ მაინც ჩამოვიდა, მაინც მოაღწია... აი, იქ ცხოვრობენ მაგ ბიჭის მშობლები, - პოლიციელმა ხელი გაიშვირა. მე იქით არ გამიხედავს. - ძლივს მიიტანა სახლამდე სული. დაინახა შვილიშვილი. „მოდი, ბებიას სიხარულოო“, - ამოიკვნესა საცოდავმა. ბიჭმა კი ვერ იცნო, დიდი ხანია არ ენახა, არც წერილი მიეწერა. სხვათა შორის, ერთი შეხედვით ვერც ბიჭის მამამ იცნო. ბებიამ: რაღაა ჩემი სიცოცხლე, თუ ჩემი შვილი, შვილიშვილი და მომავალი არც კი მცნობსო და იქვე, კარის ზღურბლზე დაეცა და დალია სული. <BR><BR>- მოკვდა? <BR><BR>- მოკვდა, აბა რამდენს გაუძლებს ადამიანი. იცოცხლე, მერე კი გაიგეს, ვინც იყო და წაიშინეს თავში ხელი, უბერეს სული და უკმიეს გუნდრუკი, მაგრამ მკვდარს თქვენში შველის ვინმე? <BR><BR>- ვერა. <BR><BR>- ვერც ჩვენში... დაჯავრიანდა ბიჭი, ჩავარდა ლოგინად, მისცა სიცხე: მე მოვკალი ბებიაო, - ამბობდა. თუ გადარჩებოდა, არ გვეგონა. ცოტა რომ მომჯობინდა, წერილების წერა დაიწყო. აგზავნის და აგზავნის სოფელში, მაგრამ ბებია საიქიოს იყო და საიქიოსთან ჩვენი ფოსტაც ვერაფერს გახდა. ბრუნდება უკან ბარათები, აგზავნის, ბრუნდება. ფოსტამ მუნიციპალიტეტში იჩივლა: წერილები უკან რომ ბრუნდება, ფოსტას ცუდ მუშაობაში ეთვლებაო. აიღო მუნიციპალიტეტმა და დადგენილება გამოიტანა, მაგრამ საიქიოსთან ისიც ვერაფერს გახდა. ისევ ჩივილი, ისევ დავიდარაბა და ბოლოს დადგინდა: ასი და ათასი ბებია და ბაბუაა მიტოვებული უპატრონოდ, სანამ საიქიოს წასულან, ბიჭის ბარათები მათ გავუგზავნოთო! მაგრამ ბიჭმა სხვა ბავშვების ბებიების და ბაბუების მისამართები ხომ არ იცის, ეს არც მუნიციპალიტეტმა იცის. ამიტომ ბიჭი წერს წერილებს ბებიას, დადის ქალაქში, ეძებს, ვისაც ბებია და ბაბუა სადღაც შორს ჰყავს მიტოვებული და წერილებს არ უგზავნის, აწერინებს ზედ მისამართებს, მოათრევს ძალით და აგზავნინებს... ამ ბიჭს უნდა ვუმადლოთ, თორემ ამ ქალაქის ბავშვების ბებიები და ბაბუები ამდენხანს დარდით დაიხოცებოდნენ. ახლა ღებულობენ წერილებს, მათ თავიანთი შვილიშვილების გამოგზავნილი ჰგონიათ, უხარიათ, ცას უწვდებათ ხელი და რა მოჰკლავთ... <BR><BR>პოლიციელმა თვალი მოჰკრა, ყაჩაღანამ ეზოდან მსუქანი, ღონიერი ბიჭი გამოათრია. ღონიერმა პირიქით შემოუტია, მაგრამ ამ დროს წესრიგის დამცველი იქვე გაჩნდა, დამბაჩა ამოიღო და ფოსტისკენ ისე წააყვანინა. <BR><BR>. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .<BR><BR>ვაბამ ამ ბარათს შავ მტრედს და ვუშვებ. მე, რაკი აგრილდა, ვიკიდებ გუდანაბადს და გზას ვადგები.<BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-42 სხვა. geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-42 Sun, 07 Dec 2008 05:20:46 GMT <IMG src="http://old-garemo.dlf.ge/tbilisi208/system/files/tbilisi208/05.jpg">                             ეს არის რევაზ ინანიშვილის ძალზედ საინტერესო მოთხრობა! <BR>ჩემი წარმომავლობა<BR><BR> <BR><BR>ჩვენი ძველი სახლი ივრის ხეობას გადაჰყურებს. <BR><BR>წინ პატარა ბაღი გვაქვს, ხეხილნარი, მერე ფერდობია, ფერდობის ძირში წისქვილის არხი გადის, არხის იქით ჭალის ვენახებია, მერე - თვითონ ჭალა, მერე - რიყე და რიყეში - ცისფერი ყაჭივით წაღებული იორი. <BR><BR>ფერდობში ახლა კომშები, ქლიავები, ალუბლები და პატარა კაკლები დგას, ადრე კი, ჩემს ბავშვობაში, თელები, მუხები, ხეშავები და ბებერი წნორები იდგა. წნორები არხის ნაპირას იყო გაყოლიებული, იმათი ტოტები მეორე ნაპირზე გადადიოდა. არხი დიდი იყო, წმინდა წყლით გალიცლიცებული, წყალი ტანად კაცს საცვლის უბემდე სწვდებოდა. ზაფხულობით, ცხელ დღეებში, ბანაობდნენ არამარტო ბავშვები, დიდებიც - კაცებიც და ქალებიც. ქალები საღამო ხანზე შებინდებულში, თანაც ტანსაცმლიანები, ხმაურით - წყლის დგაფუნით და შეკივლებებით. ბანაობის შემდეგ შემცოდეებივით სახემორიდებულნი გარბოდნენ თავთავი... <IMG src="http://old-garemo.dlf.ge/tbilisi208/system/files/tbilisi208/05.jpg">                             ეს არის რევაზ ინანიშვილის ძალზედ საინტერესო მოთხრობა! <BR>ჩემი წარმომავლობა<BR><BR> <BR><BR>ჩვენი ძველი სახლი ივრის ხეობას გადაჰყურებს. <BR><BR>წინ პატარა ბაღი გვაქვს, ხეხილნარი, მერე ფერდობია, ფერდობის ძირში წისქვილის არხი გადის, არხის იქით ჭალის ვენახებია, მერე - თვითონ ჭალა, მერე - რიყე და რიყეში - ცისფერი ყაჭივით წაღებული იორი. <BR><BR>ფერდობში ახლა კომშები, ქლიავები, ალუბლები და პატარა კაკლები დგას, ადრე კი, ჩემს ბავშვობაში, თელები, მუხები, ხეშავები და ბებერი წნორები იდგა. წნორები არხის ნაპირას იყო გაყოლიებული, იმათი ტოტები მეორე ნაპირზე გადადიოდა. არხი დიდი იყო, წმინდა წყლით გალიცლიცებული, წყალი ტანად კაცს საცვლის უბემდე სწვდებოდა. ზაფხულობით, ცხელ დღეებში, ბანაობდნენ არამარტო ბავშვები, დიდებიც - კაცებიც და ქალებიც. ქალები საღამო ხანზე შებინდებულში, თანაც ტანსაცმლიანები, ხმაურით - წყლის დგაფუნით და შეკივლებებით. ბანაობის შემდეგ შემცოდეებივით სახემორიდებულნი გარბოდნენ თავთავიანთი სახლებისაკენ. წნორების ფესვებში ცხოვრობდნენ წყლის ვირთაგვები, შავად მოლივლივენი, ბრჭყვიალა დაცეცებულთვალებიანები. რამდენჯერმე მინახავს წავიც - დიდი თეთრი თევზით პირში. ახლაც სიამოვნების ჟრუანტელს მგვრის არხის დაჩრდილული ნაპირებისა და ფეხისგულებზე სილიანი ფსკერის შეხების გახსენება. <BR><BR>შემოდგომაზე, ყვითელ ოქტომბერში, ამოიტანდა ბებია ვედროებით არხის წყალს და მეტყოდა, - უკვე თოფოლი მოდის, თევზი ზღვისკენ დაიძრა, ამაღამ კოკოზა ჩაუგეო. მე პატარა, გამხდარ, დიდთავა ბიჭს - სიხარულის ჩოჩქოლი შემიდგებოდა. მზის ჩასვლისას დერეფნის ბუხარში დანთებულ ცეცხლზე გავახურებდი ნალისოდენა ხმელ პურს. ჩავიტანდი კოკოზას არხთან, ჩავაწყობდი შიგ, სიმძიმისათვის, ქვებს, დავუგმანავდი ბალახის ბღუჯით ბოლოს, გავუხლართავდი წნელსაც, გახუხულ პურს კოკოზის საძრომში ხელშეყოფილი ჩამოვკიდებდი ჩანგალივით დაკიდებულ მავთულზე, კარგად ჩავიდოდა მზე, ერთს ვიტყოდი, - ღმერთი და ბედო! - კოკოზას ფრთხილად ჩავუშვებდი წნორის ფესვებთან, დამდორებულ წყალში (პირთავქვე, მცურავი რომ არ შესულიყო შიგ) და ორი წნელით მივაბამდი ფესვებზე. <BR><BR>სანამ ავდგებოდი, ერთხელაც ვიტყოდი, - ღმერთო და ბედო! - გადმოვიდოდი ცოტა უკან, ამოვეფარებოდი ბუჩქს და ვიყავი იქ სულგანაბული შებინდებამდე, - კოკოზას ვყარაულობდი, ვინმეს რომ არ ამოეღო, - შებინდდებოდა და პატარა, ბავშვურ შიშზე გამარჯვებული, აღმართზე ამოქაქანებული ამოვიდოდი შინ. <BR><BR>ღმერთო, თან რა საამაყო იყო ის შიშიც! <BR><BR>მოდიოდა, მოლივლივებდა ერთი შეხედვით მორჩილი, თვინიერი წყალი. ციმციმით მოჰქონდა ყვითელი ფოთლები და პატარ-პატარა თეთრი ბუშტები, მაგრამ იმ ბუშტებიდან ფსკერამდე წყალი სავსე იყო იდუმალი მოძრაობებით, - ჩემკენ შემობრუნებულნი ჩერდებოდნენ მდუმარე, დაფიქრებული თევზები, ჩალის გრძელ ღეროებს ქვემოთ ეწეოდნენ ჩრდილებივით დაგრძელებული რაღაც ტანრბილი არსებები (სინამდვილეში ხავსები), ჭრაჭუნობდა, თითქოს პირის გახსნას ალმობდა მიწა, ბუჩქნარებში კი ჩემსავით გატრუნულები იდგნენ თავგლეჯელები... <BR><BR>ადრე დავწვებოდი, მაგრამ გვიანობამდე ვერ დავიძინებდი, ლოგინში უფრო მაკრთობდა იმ ჩაბინდული წყლისა და მისი ნაპირების წარმოდგენა. თანაც იყო სიხარულის შუქიც. ამ შუქში ვეწეოდი კოკოზას და გაჰქონდათ გულგასახარი ფათქაფუთქი თევზებს. როდის-როდის ჩამეძინებოდა და თითქოს სულ მალე მხარზე ხელ დამადებდა ბებიაც. <BR><BR>- ადექი, გათენდა, ამოიღე ის შენი კოკოზაო. <BR><BR>მართლაც გათენებული იყო ხოლმე. წამოვხტებოდი, ფათიფუთით ჩავიცვამდი, ჩავირბენდი თრთვილითა და მკვრივი ცივი ჰაერით გამოვსებულ ფერდობს, ჩავიჩოქებდი წნორის ფესვებთან, კიდევ ერთხელ ვიტყოდი, - ღმერთო და ბედო! - ხელებაკანკალებული ავხსნიდი წნელებს, ამოვწევდი, პირს ამოვუჩენდი კოკოზას, და თუ ფართხალი და დგაფუნი შემომესმებოდა, გადმოვვარდებოდი უკან, გადმოვიყოლებდი კოკოზასაც - სწრაფად გამოვაცილებდი წყალს. <BR><BR>ულამაზესი სურათი ბავშთათვის - ქვებზე მოხტუნავე ფრთებგაშლილი თევზები! <BR><BR>იყო შემთხვევები, რომ ჩემი წყრთის სიგრძე ჭანჭრები და მურწები დამიჭერია, ზოგჯერ ოთხი-ხუთი ერთად. <BR><BR>არა მგონია, რომელიმე სარდალს ემაყოს ბრძოლის მოგებით ისე, როგორც მე მეამაყებოდა იმ ოთხი-ხუთი თევზის შინ მიტანა. <BR><BR>სუნთქვაშეკრული, ბედნიერენისგან სახეგაბრწყინებული დავუდგამდი ბებიას კოკოზას წინ. ბებია ჩაიხედავდა შიგ, რაღაც უბრალოდ, კეთილად გაეღიმებოდა, - ეს ღიმილი მერჩივნა ყოველგვარ შექებას, - ამოიყვანე და გამოწელეო, - მეტყოდა და თვითონ თავის საქმეს მიუბრუნდებოდა, მთლად შავად შემოსილი, კვამლივით უხმაუროდ მოძრავი, ტრიალებდა ცეცხლთან, შედიოდა მარანში, გამოდიოდა, გამოჰქონდა ან შეჰქონდა სხვადასხვა რაღაცეები, ტუჩების ცმაცუნის, ხმელი თითების ერთმანეთზე მიდებით და მერე გაქნევით აპკურებდა ცივ წყალს ცეცხლიდან ის-ისაა გადმოდგმულ მოხარშულ თევზს, და მეჩვენებოდა, რომ ბებია გრძნეული ქალი იყო, კეთილი გრძნეული ძალისა, - ის განაგებდა ყველაფერს (ჩვენს ოჯახში კაცები აღარ იყვნენ), განაგებდა ცეცხლის პარპარს, ხეებიდან ფოთლების ჩამოცვენას, ამინდის ცვალებადობას, ბალახების ამოსვლას... <BR><BR>დაიჭექებდა, ჩამოტყდებოდა ციდან მეხი, მე აკანკალებული მივეკვრებოდი ბებიას, ის მეტყოდა, - ნუ გეშინია, შენ ოთხივ კუთხით ჯვარი გწეირა, - და აღარ მეშინოდა. <BR><BR>ერთხელ, ჭალის ვენახში მიმავალნი, ის წინ მიდიოდა, მე უკან, - უცებ შეჩერდა და, თითქოს ურჩ პატარა ბავშვს უწყრებაო, დაიძახა: <BR><BR>- ადექი, წადი აქედან! რას დაწოლილხარ ზედ შუა ბილიკზე! <BR><BR>მივახლოვდი და დავინახე, რომ მძიმედ, თითქმის ნებივრად შეითრია ვეება რუხმა გველმა მაღალ ბალახებში კუდი... <BR><BR>მე იმ კეთილი გრძნეული ქალის საგანმგებლოდან ვარ. მისი ნებით ათრთოლებული ფოთლებიდან და ბალახებიდან მოვედი თქვენთან. უმჯობესია, ხელი არ მახლოთ და არ გამისინჯოთ უბე.<BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-41 სხვა. geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-07-41 Sun, 07 Dec 2008 05:16:05 GMT <IMG src="http://123.gol.ge/tovlispapa.jpg"><BR>ესეც ლექსი ახალ წელზე! მალე ახალი წელი მოვა და რავი აბა დავდე მაინც ............<BR>თოვლის პაპის ნათქვამი<BR><BR>ცეკვით, სიმღერით,<BR>სიცილ-კისკისით<BR>მომილოცია<BR>ახალი წელი!<BR>მომაქვს ციგები,<BR>მომაქვს გუნდები,<BR>მაჭახელების<BR>ჭახან-ჭახანი!<BR>მაღალი ნაძვის<BR>მწვანედ ღაღანი,<BR>მწვანე ნაძვივით<BR>რწმენა მაღალი,<BR>რომ ამ მიწაზე<BR>აღარ იქნება<BR>წყარო დამშრალი,<BR>ნერგი გამხმარი.<BR>გულს გაგვიხარებს<BR>შრომის სიმღერა,<BR>წარმატებები<BR>ახალ-ახალი<BR>და საქართველო<BR>გახდება მალე<BR>მართლაც ზღაპრული<BR>მხარე ბაღნარი!<BR><BR><BR> <IMG src="http://123.gol.ge/tovlispapa.jpg"><BR>ესეც ლექსი ახალ წელზე! მალე ახალი წელი მოვა და რავი აბა დავდე მაინც ............<BR>თოვლის პაპის ნათქვამი<BR><BR>ცეკვით, სიმღერით,<BR>სიცილ-კისკისით<BR>მომილოცია<BR>ახალი წელი!<BR>მომაქვს ციგები,<BR>მომაქვს გუნდები,<BR>მაჭახელების<BR>ჭახან-ჭახანი!<BR>მაღალი ნაძვის<BR>მწვანედ ღაღანი,<BR>მწვანე ნაძვივით<BR>რწმენა მაღალი,<BR>რომ ამ მიწაზე<BR>აღარ იქნება<BR>წყარო დამშრალი,<BR>ნერგი გამხმარი.<BR>გულს გაგვიხარებს<BR>შრომის სიმღერა,<BR>წარმატებები<BR>ახალ-ახალი<BR>და საქართველო<BR>გახდება მალე<BR>მართლაც ზღაპრული<BR>მხარე ბაღნარი!<BR><BR><BR> https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-06-40 სხვა. geo-lit https://geo-lit.ucoz.com/news/2008-12-06-40 Sat, 06 Dec 2008 17:31:30 GMT